Bir türkü var dilimde.Söyleyebilmenin tek şartı hüznün tanımını yapabiliyor olmandan geçiyor.Yürüyorum.Nasıl tutarsam daha güzel duracağını hiçbir zaman bilemediğim ellerim de cebimde üstelik.Rahatım.Çünkü kulağıma bir laf değdi öncelerden.Yürümenin dışında bütün eylemlerin adı kaçıştı.
